Isang Lolo na Gumawa ng Pagbabago
Sa blog na ito, nais kong ipakilala ang isang lolo na gumawa ng malaking pagbabago sa pamamagitan ng pagpasa ng kanilang pamana ng pananampalataya sa mga susunod na henerasyon. Nais kong ikuwento sa inyo ang kwento ng aking lolo sa ina, si Deldon Snider, isang lalaking hindi mo makikitang nabanggit sa listahan ng mga sikat na tao ng WHO. Ngunit, sa aklat ng buhay ng Kordero, makikita ninyo ang kanyang pangalan sa balumbon. Pahayag 21:27
Ang lolo ko ay nagmula sa isang malaking pamilyang magsasaka, at ang kanyang ama ay isang mangangaral ng ebanghelyo. Naging Kristiyano ang lolo nang may isang ebanghelistang pumunta sa kanyang simbahan at ipinangaral ang ebanghelyo, at sa kanyang mga salita ay ipinahayag, "iyon ang simula ng isang pagbabago sa aking buhay." Naantig ng kalungkutan ang kanyang kabataan nang mawala ang kanyang ina dahil sa kapabayaan ng doktor na nag-aalaga sa kanya. Hindi siya kailanman nagsalita ng masama tungkol sa doktor, ngunit ang trahedya ay lubos siyang naantig. Habang lumalaki siya bilang isang binata, seryosong pinag-isipan ni Lolo na sundan ang mga yapak ng kanyang ama. Ngunit ang kakaibang pagpili ng mga ministro tulad ng pagpapalabunutan o pagbunot ng mga dayami ang nag-iwan sa kanya ng kaunting dayami. Ang kanyang tugon sa pagkabigong iyon ay, "May iba pang bagay na inilaan ang Diyos para sa akin. Tinulungan ako ng iba na mag-aral at unawain ang Bibliya, at natuto akong ituro ito sa klase ng Bibliya para sa mga nasa hustong gulang sa aming simbahan."
Matapos ibenta ni Lolo ang kanyang sakahan, lumipat siya sa lungsod ng Waterloo, ON at nagtrabaho bilang isang ordinaryong manggagawa sa isang pabrika ng sapatos. Kalaunan, inanyayahan siya ng kanyang kapatid na tumulong sa "pagbebenta ng kanyang mga paninda sa kanyang tindahan ng mga gamit sa bahay" matapos tanggalin sa tindahan ng sapatos ang maraming empleyado. Dahil may oras siya, pumayag siya at di nagtagal ay natuklasan niya na mayroon siyang talento sa pagbebenta batay sa kanyang lubos na pagmamahal at paggalang sa mga tao. Isang araw, isang tindero ang nag-alok ng isang bagay na hindi niya matatanggihan – "Kung papasok ka sa negosyong ito, ako ang magbibigay ng suportang pinansyal." Kaya, sa edad na 55, sinimulan niya ang kanyang karera sa pagbebenta ng mga gamit sa bahay hanggang sa kanyang pagreretiro sa edad na 75. Kahit na pagkatapos ng kanyang pagkamatay, binibisita pa rin namin ni Kathie ang mga tao sa lugar na nakakaalala kay Lolo at kung paano niya tinulungan ang kanilang mga magulang noong mga mahihirap na taon pagkatapos ng Great Depression na bumili ng mga gamit sa bahay. Madalas niyang inihahatid ang mga gamit sa bahay at pinapayagan ang mga ito na magbayad kapag kaya nila.
Palaging pinanatili ni Lolo ang kanyang pagkamangha. Siya ay may kahanga-hangang reputasyon bilang isang taong may integridad na palaging namangha sa mga pagbabago sa kanyang mundo, palaging naghahangad na matuto mula sa mga ito. Siya ang nagbigay inspirasyon sa akin na gawin din ang gayon.
Ang aking Lolo ay isang mabait, maalalahanin, at mapagbigay na lalaki. Noong bata pa kaming mag-asawa, nakatira kami sa isang maliit na apartment na may isang silid-tulugan, ngunit hindi nagtagal ay nagdadalang-tao na kami sa aming unang anak at nagsimulang mangarap na bumili ng bahay para sa aming lumalaking pamilya. Nang makita ang pangangailangan, buong-kabaitang inalok kami ni Lolo na pahiramin kami ng pera para sa paunang bayad, dahil nauunawaan naming babayaran namin ito kung kaya namin. Pagkalipas ng apat na taon, naging malinaw na ang aking 96-taong-gulang na lolo ay naghahanda na para umuwi sa langit. Dahil alam niyang tatawagin ng ari-arian ang utang sa kanyang pagkamatay, hiniling niya sa amin ni Kathie na bisitahin siya isang gabi. Ginawa namin iyon, at may kislap sa kanyang mga mata, iniabot niya sa akin ang orihinal na promissory note na aming pinirmahan. Nakasulat sa ibabaw ng sulat ang isang salita: "Pinatawad." Alam ni Lolo na wala kaming anumang paraan para mabayaran ang utang namin sa kanya. Sa sandaling iyon, mas katulad siya ni Kristo kaysa sa sinumang nakilala ko. Dahil hindi niya kayang bayaran ang utang ko para sa aking kasalanan, minahal ako ni Kristo at tinapos ang kinakailangang transaksyon maraming taon na ang nakalilipas nang kusang-loob Niyang ibuhos ang Kanyang dugo sa krus ng Kalbaryo. Nabayaran ko nang buo ang utang ko.
Namatay siya sa kanyang ika-96 na taon sa aking kaarawan, ilang linggo bago mag-97. Bago siya umuwi, hiniling niya sa akin na mangaral sa kanyang libing mula sa Juan 6:66-69, “Pagkatapos nito, marami sa kanyang mga alagad ang tumalikod at hindi na sumama sa kanya. Kaya, sinabi ni Jesus sa labindalawa, “Gusto rin ba ninyong umalis?” Sumagot si Simon Pedro, “Panginoon, kanino kami pupunta? Ikaw ang may mga salita ng buhay na walang hanggan, at kami ay naniwala, at nalaman namin na ikaw ang Banal ng Diyos.”
Mapagmahal kong tinawag ang kahanga-hangang maka-Diyos na lalaking ito na "lolo," ngunit mananatili siyang dakila sa aking puso. Nasiyahan akong ikuwento ang kanyang kwento sa aking mga apo, at ang aming panganay na apo ay nanampalataya kay Kristo ilang linggo matapos marinig ang kwento ng kanyang pananampalataya. Kaya, sa loob ng halos anim na henerasyon ngayon, ibinabahagi namin ang ebanghelyo sa mga susunod na henerasyon. Inaasahan ko ang makita siya sa langit, ang nagbigay inspirasyon sa akin na mamuhay nang mabuti at maka-Diyos ayon kay Kristo. Nawa'y dumami ang kanyang tribo.
Nawa'y maging inspirasyon ka ng kanyang buhay na gawin din iyon.